Chińskie tradycje herbaciane
W dziedzinie produkcji herbaty Chiny są czcigodnym pionierem, mogącym poszczycić się podwójnym wyróżnieniem: są najstarszym i największym producentem herbaty na świecie. Korzenie chińskiej uprawy herbaty sięgają ponad 5000 lat starożytności, a kolebką było Imperium Środkowe. Yunnan, położony na tym imperialnym obszarze, jest czczony jako miejsce narodzin tego starożytnego eliksiru. Chiny, naród o budzącej podziw topografii, to nie tylko potęga herbaciana, ale rezerwuar różnorodnych odmian, od słynnych Chun Mee i Gunpowder po pachnący jaśmin, mocny Keemun, dymny Lapsang Souchong, słodki Lychee, delikatny Rose Congou i czcigodny Yunnan.
Wyruszając na południowo-wschodnie krańce, prowincja Zhejiang rości sobie prawo do swojej sławy, zwłaszcza ze względu na odmianę prochu, ochrzcząc swoje słynne produkty mianem „Świątyni Nieba”. Tymczasem południowo-zachodnia prowincja Fujian, sąsiadująca z Zhejiang, wyłania się jako kluczowy region produkcji herbaty, szczególnie znany z pielęgnowania korzeni tradycyjnej chińskiej kultury herbaty jaśminowej.
Warto zauważyć, że nazewnictwo chińskich herbat odbiega od regionalnych etykiet spotykanych w innych regionach produkujących herbatę na świecie, takich jak Assam czy Darjeeling w Indiach. Zamiast tego chińskie herbaty przyjmują bardziej dyskretną nomenklaturę, czego przykładem jest Lung Ching, oznaczające „Smoczą Studnię”.